Strange Colour Blue

Είχε βάλει για σημάδι το τριμμένο κίτρινο.

Που ήταν σκορπισμένο στο μπλε.
Που ήταν τα μάτια μου.

Ήταν τα θρυψαλάκια από τη χρυσή πορσελάνη που αγόρασε με μόλις δύο τιμωρίες από τη μαμά του, bon marché, όταν ήταν οχτώ!

Μια άλλη φορά ήταν υπόσχεση.
Τότε που ο Γενάρης είχε κλωτσήσει τον ήλιο στον Απρίλη,
το τριμμένο κίτρινο κρυβόταν κι αυτό στο μπλε
και άρα ξέραμε ότι οι εποχές ήταν σίγουρα μόνο τέσσερις και διαδοχικές.

Καλώς σε βρήκα πέμπτη εποχή.
Εσύ ξέχνα το σημάδι σου. Λυπάμαι ειλικρινά, αντί για μάτια έχω δυο κατάμαυρες τρύπες που αλήθεια δεν ξέρω γιατί είναι εκεί!
Θα πεταχτεί από μέσα ένας άσπρος λαγός;;;
Να ρίξω λίγο χώμα;
Στα μικρά μικρά φέρετρα.
Να ρίξω λουλούδια;
Στα μεγάλα μεγάλα ναυάγια.
Επικίνδυνες δεν είναι;
Έτσι που κάθονται στο πρόσωπο;
Μπορεί κανείς να σκοντάψει.
Εγώ μ αυτό το πρόσωπο πηγαίνω και στο φούρνο και στο δρόμο και στον κήπο και τα παιδιά είναι πολύ απρόσεκτα. Δεν είναι; Όλο τις γυροφέρνουν.

Λες να είναι δυο μαύρες ομπρελίτσες κρατημένες ανάποδα;;;
Δύο υπομονετικές ενέδρες.
Δύο πονηρές ορθάνοιχτες παγίδες.
Και όταν θα περάσει από κει το φως…!
Μα στήθηκαν κυρίως για το άλλο φως, το άγριο θήραμα... Που τρέχει πιο γρήγορα.
Δε μπορώ να στο περιγράψω αν δε θυμηθείς ακριβώς ένα απ τα απογεύματα μας.
Κοίτα, εδώ στην πέμπτη εποχή είμαι πάντα πεινασμένη.
Χτες μέτρησα με το δάχτυλο μου δώδεκα ολόκληρα πλευρά.

Γνωρίζεις μήπως τί ήχο παράγει το βλέμμα όταν πέσει στο τζάμι;;;
Είναι ξέρεις μικροσκοπικά αγκαθωτά ποδαράκια που γαντζώνονται στο γυαλί και κοιτάνε με τα σιωπηλά καρφάκια τους.
Ένα τικ τικ κάνει…μισό του μισού του μισού του μισού ήχου που παράγει ένα παραπονεμένο χάδι, και φτάνει για να σου σπάσει τα κόκαλα.

Έλεγα ότι στάθηκε αδύνατο να βρεθεί έστω και μισό τρίμμα κίτρινο.
Έχω ωστόσο ένα όνομα και ακούω σ αυτό.
Κι ένα δωμάτιο, που ένα κουτί είναι - με έξι κόκκινες έδρες, αν το κοιτάς από μέσα και έξι άσπρες, αν το κοιτάς απ έξω - αλλά αν θες, είναι και κάτι άλλο.
Έχει και μια πόρτα που την ανοίγω.
Και ένα παράθυρο χωρίς καθόλου τζάμια!!!
Μπορείς να βουτήξεις μέσα το κεφάλι σου και να κοιτάξεις με όση περιέργεια έχεις!
Μπορείς να τεντωθείς, να ισορροπήσεις, να φτάσεις και να τραβήξεις ο,τι σου φάνηκε ενδιαφέρον!
Μπορείς να περάσεις μέσα.
Μπορείς ν αρπάξεις την κουρτίνα και να φύγεις, απλώς για να δεις ότι μπορείς!
Αλήθεια.