drachme: 2009

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009

Strange Colour Blue

Είχε βάλει για σημάδι το τριμμένο κίτρινο.

Που ήταν σκορπισμένο στο μπλε.
Που ήταν τα μάτια μου.

Ήταν τα θρυψαλάκια από τη χρυσή πορσελάνη που αγόρασε με μόλις δύο τιμωρίες από τη μαμά του, bon marché, όταν ήταν οχτώ!

Μια άλλη φορά ήταν υπόσχεση.
Τότε που ο Γενάρης είχε κλωτσήσει τον ήλιο στον Απρίλη,
το τριμμένο κίτρινο κρυβόταν κι αυτό στο μπλε
και άρα ξέραμε ότι οι εποχές ήταν σίγουρα μόνο τέσσερις και διαδοχικές.

Καλώς σε βρήκα πέμπτη εποχή.
Εσύ ξέχνα το σημάδι σου. Λυπάμαι ειλικρινά, αντί για μάτια έχω δυο κατάμαυρες τρύπες που αλήθεια δεν ξέρω γιατί είναι εκεί!
Θα πεταχτεί από μέσα ένας άσπρος λαγός;;;
Να ρίξω λίγο χώμα;
Στα μικρά μικρά φέρετρα.
Να ρίξω λουλούδια;
Στα μεγάλα μεγάλα ναυάγια.
Επικίνδυνες δεν είναι;
Έτσι που κάθονται στο πρόσωπο;
Μπορεί κανείς να σκοντάψει.
Εγώ μ αυτό το πρόσωπο πηγαίνω και στο φούρνο και στο δρόμο και στον κήπο και τα παιδιά είναι πολύ απρόσεκτα. Δεν είναι; Όλο τις γυροφέρνουν.

Λες να είναι δυο μαύρες ομπρελίτσες κρατημένες ανάποδα;;;
Δύο υπομονετικές ενέδρες.
Δύο πονηρές ορθάνοιχτες παγίδες.
Και όταν θα περάσει από κει το φως…!
Μα στήθηκαν κυρίως για το άλλο φως, το άγριο θήραμα... Που τρέχει πιο γρήγορα.
Δε μπορώ να στο περιγράψω αν δε θυμηθείς ακριβώς ένα απ τα απογεύματα μας.
Κοίτα, εδώ στην πέμπτη εποχή είμαι πάντα πεινασμένη.
Χτες μέτρησα με το δάχτυλο μου δώδεκα ολόκληρα πλευρά.

Γνωρίζεις μήπως τί ήχο παράγει το βλέμμα όταν πέσει στο τζάμι;;;
Είναι ξέρεις μικροσκοπικά αγκαθωτά ποδαράκια που γαντζώνονται στο γυαλί και κοιτάνε με τα σιωπηλά καρφάκια τους.
Ένα τικ τικ κάνει…μισό του μισού του μισού του μισού ήχου που παράγει ένα παραπονεμένο χάδι, και φτάνει για να σου σπάσει τα κόκαλα.

Έλεγα ότι στάθηκε αδύνατο να βρεθεί έστω και μισό τρίμμα κίτρινο.
Έχω ωστόσο ένα όνομα και ακούω σ αυτό.
Κι ένα δωμάτιο, που ένα κουτί είναι - με έξι κόκκινες έδρες, αν το κοιτάς από μέσα και έξι άσπρες, αν το κοιτάς απ έξω - αλλά αν θες, είναι και κάτι άλλο.
Έχει και μια πόρτα που την ανοίγω.
Και ένα παράθυρο χωρίς καθόλου τζάμια!!!
Μπορείς να βουτήξεις μέσα το κεφάλι σου και να κοιτάξεις με όση περιέργεια έχεις!
Μπορείς να τεντωθείς, να ισορροπήσεις, να φτάσεις και να τραβήξεις ο,τι σου φάνηκε ενδιαφέρον!
Μπορείς να περάσεις μέσα.
Μπορείς ν αρπάξεις την κουρτίνα και να φύγεις, απλώς για να δεις ότι μπορείς!
Αλήθεια.

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009

Απόψε είμαι :

Ένα σακί γεμάτο χαλασμένα πράγματα.

Το χαρτί

Παλιά...

Είχα ένα χαρτί.

Είχε και γραμμές μπλε ανοιχτό.
Ήταν άσπρο, κοφτερό και είχε μια υφή δροσερή και στρωτή.

Λίγο-λίγο άρχισε να γράφει πολλά όμορφα πράγματα.
Και κρυφά…

Έλεγε τ’ όνομα μιας γέφυρας και τι ώρα να είναι ,τι εποχή.
Έλεγε τ’ όνομα ενός πιάτου και το εστιατόριο.
Έλεγε κάθε τόσο στις γραμμές του για κάποιο βιβλίο,
για κάποια μουσική
ή ένα θέατρο.
Ή ακόμα για ένα χρώμα πάνω σ’ ένα πίνακα.
Αν θυμάμαι καλά, είχε και μερικές κουβέντες, που για μένα είχαν μεγάλη σημασία.
Και άλλα,
τόσο όμορφα διαλεγμένα και λίγα που έμοιαζαν πιο πολύ με απόσταγμα.

Και λοιπόν, την τελευταία φορά που το είδα,
ήταν κίτρινο, με μαδημένες γωνίες.
Μύριζε πολυκαιρία.
Λιωμένο, ξεγδαρμένο στην τσάκιση.
Μπορούσα να το κλείνω στη χούφτα μου χωρίς να τσαλακώνει
και να το ανεμίζω στον αέρα σα σημαιάκι.

Και ήταν τόσο αλλόκοτο,
με τόσων λογιών γράμματα και χρώματα,
που αν το βρισκε κανένα παιδί -έτσι καταχωνιασμένο που το χω κιόλας-
θα νόμιζε πως ανακάλυψε μια συνταγή για μαγικό φίλτρο!
Πού τέτοια τύχη…

Και λοιπόν άφησα να το γράφω, δε θυμάμαι πότε.

Μπορεί να ταν με τα " Που είσαι λοιπόν ".

Μπορεί να το παράτησα επειδή έπαψε να θυμίζει τη δική σου απουσία
και άρχισε να θυμίζει τη δική μου.

Μπορεί κιόλας επειδή τώρα πια είμαι μεγάλο κορίτσι.

'Αγαλμα

Για μένα θα μιλήσω.
Αυτοί που φεύγουν και δε γυρίζουν ξανά

μένουν για πάντα εδώ.

Σου γράφω αυτό το γράμμα έτσι στα τυφλά.
Αν πέσει στα χέρια σου, χάιδεψε το, να πάρεις αυτή τη ζεστασιά.

Έφυγες πια.

Στέκεσαι τώρα με τις απαλές γραμμές σου μέσα στην αδρότητα του χρόνου

πέτρινο σώμα.

Σε βλέπω αλλά δε σε νιώθω. Δε μιλάς.

Για να μπω στη ματιά σου πρέπει να σταθώ εκεί ακριβώς που φτάνει
και πάλι

δεν

είμαι σίγουρη ότι με βλέπεις.

Καμιά φορά περνάω το κεφάλι κάτω απ το μπράτσο σου...

σκύβω κάτω απ το πηγούνι σου

ή παίρνω από τα χείλη σου

ένα παγωμένο φιλί.

Πολύ σπάνια,

κάποιες μόνο ώρες ,μοναχικές συνήθως...

βλέπω
τα χέρια σου να λυγίζουν,

τη σκόνη να ρέει
απ τους τριγμούς των αρθρώσεων σου.

Γέμισαν βρωμιά τα κύματα στα μαλλιά σου, τα ρουθούνια σου, τ αυτιά σου.

Σ αγαπώ πάντα.

Μη σκας εκεί που είσαι.

Κυριακή 28 Ιουνίου 2009

'Ασκηση 2

Διάβασε το παρακάτω και κλείσε τα μάτια σου μέχρι να τα ξανανοίξεις.

Σήμερα το πρωί είδα έναν παππού.

Μου θύμισε εκείνα τα σκαθάρια,

όταν γυρνούν ανάποδα

και χτυπάνε τα πόδια τους στον αέρα
τρομαγμένα.